Σύνδεσμος Ἱεροψαλτῶν Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος
«Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Κουκουζέλης»
«Καὶ ἤκουσα φωνῆς ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης· Γράψον· Μακάριοι οἱ νεκροὶ οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπ’ ἄρτι. Ναί, λέγει τὸ Πνεῦμα, ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν· τὰ δὲ
ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν» (Ἀποκάλυψις, 14,13)
Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες, ἀγαπητοί ἀδελφοί, Μέ τούς λόγους αὐτούς τῆς Ἀποκαλύψεως ἡ Ἐκκλησία μᾶς παρηγορεῖ καί μᾶς βεβαιώνει, ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέλος τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά πέρασμα πρός τήν αἰώνια ζωή. Οἱ κόποι, οἱ ἀγῶνες καί ἡ προσφορά τοῦ ἀνθρώπου πού
ἐργάσθηκε μέ πίστη καί ἀγάπη δέν χάνονται, ἀλλά παραμένουν ὡς ζωντανή μαρτυρία καί παρακαταθήκη.
Μέ βαθιά συγκίνηση καὶ εὐγνωμοσύνη, ἀποχαιρετοῦμε σήμερα τόν Πρωτοψάλτη καὶ Διδάσκαλο Ἰωάννη Σχώρη, ἕναν ἄνθρωπο πού συνέδεσε τή ζωή του μέ τήν Ἐκκλησία, τήν ἱερά ψαλτική τέχνη καί τή διακονία τοῦ πλησίον. Προσευχόμαστε θερμά, ὁ Κύριος νά ἀναπαύσῃ τὴν ψυχὴν του μετά τῶν Δικαίων, καί μέ σεβασμό καταθέτουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας γιά ὅσα μᾶς προσέφερε.
Στεκόμαστε μέ συγκίνηση μπροστά στὴν ἀπώλεια ἑνός ἀνθρώπου, πού ὑπηρέτησε μέ συνέπεια, ἀφοσίωση καί ἀγάπη τήν ἱερά τέχνη τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς.
Ἀπέκτησε Πτυχίο καί Δίπλωμα Βυζαντινῆς Μουσικῆς καί ἀξιώθηκε νά μαθητεύσει κοντά σέ σπουδαίους δασκάλους τῆς ψαλτικῆς τέχνης. Τόν σημάδεψε ὅμως ἡ μαθητεία του κοντά στόν
ἀείμνηστο μεγάλο Πρωτοψάλτη Ἐμμανουήλ Χατζημάρκο, μέ τόν ὁποῖο ἀνέπτυξε καί ἰδιαίτερους φιλικούς καί οἰκογενειακούς δεσμούς.
Ὑπηρέτησε τό ἱερό ἀναλόγιο σέ διαφόρους Ἱερούς Ναούς. Καταξιώθηκε ὅμως ἱεροψαλτικά ὡς Πρωτοψάλτης τοῦ περικαλλοῦς αὐτοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ
Σωτῆρος Βόλου στόν ὁποῖο ἀποτέλεσε καί σημεῖο ἀναφορᾶς για μισό αιώνα.
Ἡ φωνή του ἔγινε γνώριμη καὶ ἀγαπητή σέ γενεές πιστῶν, ὄχι μόνο γιά τήν τεχνική ἀρτιότητα, ἀλλά κυρίως γιά τό ἐκκλησιαστικό φρόνημα πού τή συνόδευε. Ὑπῆρξε καλλικέλαδος, βαθύς γνώστης καί εὐφυῆς ἐκτελεστής τῶν μουσικῶν κειμένων, μέ προσωπικό ὕφος καί ἰδιαίτερη μουσική αἴσθηση. Γνώριζε δέ καλά καί τό δίδασκε μέ τό ὕφος καί τό ἦθος του, ὅτι ἡ ψαλτική τέχνη δέν εἶναι μέσο
προσωπικῆς προβολῆς, ἀλλά διακονία τῆς Ἐκκλησίας καί προσευχή τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
Ἰδιαίτερη ὑπῆρξε ἡ προσφορά του στή διδασκαλία τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Ἀπό τό 1980 ὑπηρέτησε ὡς Καθηγητής στή Σχολή Βυζαντινῆς Μουσικῆς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, μεταδίδοντας μέ ἀγάπη τίς γνώσεις του σέ πλῆθος μαθητῶν.
Διακρίθηκε δέ ὡς δεινός γνώστης τῆς θεωρίας καί τῆς μορφολογίας τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς. Πολλοί ἀπό τούς μαθητές του κοσμοῦν σήμερα σημαντικά ἀναλόγια στὴν Τοπική μας Ἐκκλησία καὶ ὄχι μόνο.
Ἡ μεγαλύτερη τιμή γιά ἕναν Διδάσκαλο εἶναι νά συνεχίζεται τό ἔργο του μέσα ἀπό τούς μαθητές του. Καί αὐτή ἡ παρακαταθήκη θά παραμείνει ζωντανή στό πέρασμα τοῦ χρόνου.
Παράλληλα, μέ τό συγγραφικό του ἔργο προσέφερε σημαντική βοήθεια στή μελέτη καί τή διάδοση τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς. Τά βιβλία του καί οἱ ἐργασίες του μαρτυροῦν ἕναν ἄνθρωπο πού ἐργάσθηκε μέ συνέπεια γιά τή διαφύλαξη τῆς ἱερᾶς μας παραδόσεως.
Μεγάλη ὑπῆρξε καί ἡ προσφορά του στόν Σύνδεσμο Ἱεροψαλτῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος στόν ὁποῖο ὑπηρέτησε ὡς Πρόεδρος, ὡς μέλος τοῦ διοικητικοῦ συμβουλίου,
ὡς Χοράρχης τοῦ Βυζαντινοῦ Χοροῦ καί πάντοτε ὡς ἕνας ἄνθρωπος μέ γνήσιο ἐνδιαφέρον γιά τὴν πρόοδο τῶν ἱεροψαλτῶν.
Εἴχαμε τήν εὐλογία νά τόν γνωρίσουμε ἀπό τά πρῶτα μας βήματα στό ἀναλόγιο καί τὴν ἱεροψαλτική διακονία. Δέν ἦταν μόνο σπουδαῖος Πρωτοψάλτης καὶ δάσκαλος, ἀλλά κυρίως ἄνθρωπος εὐθύς, εἰλικρινής καὶ τίμιος. Ἡ παρουσία του δημιουργοῦσε αἴσθημα ἐμπιστοσύνης καὶ οἰκειότητος.
Οἱ συζητήσεις μαζί του, οἱ συμβουλές του καί ἡ ἁπλή παρουσία του ἦταν γιά ἐμᾶς πολύτιμη στήριξη. Ἦταν ἀπό τοὺς ἀνθρώπους πού μποροῦσες νά στηριχθεῖς πάνω τους, νά ζητήσεις τή συμβουλή τους καὶ νὰ γνωρίζεις ὅτι θά σοῦ μιλήσουν μέ ἀλήθεια καὶ ἀμεσότητα. Ἀκόμη κι ἄν διαφωνοῦσες μαζί του, ἤξερες ὅτι ἀπέναντί σου ἔχεις ἕναν γνήσιο καί εἰλικρινή συνομιλητή. Εἶχε τήν εὐθύτητα νά μιλήσει πρόσωπο πρός πρόσωπο, μέ πατρική διάθεση, ἀκόμη καί ὅταν αὐτό εἶχε προσωπικό κόστος.
Ὁ Ἰωάννης Σχώρης, ἔνας ἐκ τῶν τελευταίων μιᾶς γενιάς μεγάλων δασκάλων καί πρωτοψαλτών πού σημάδεψαν μέ τό πέρασμά τους τήν τοπική μας Ἐκκλησία καί ὄχι μόνο, θα καταγραφεί ανεξίτηλα στήν ἰστορία, τήν μνήμη καί τίς καρδιές μας ὠς ἔνας ἄνθρωπος ανιδιοτελούς προσφορᾶς που από ὄπου κι ἄν πέρασε, ἄφησε το θετικό του ἀποτύπωμα.
Σήμερα ἡ σκέψη μας στρέφεται μέ ἀγάπη καί σεβασμό πρός τήν οἰκογένειά του: τή σύζυγό του, τίς θυγατέρες του πού ὑπεραγαποῦσε, τούς γαμβρούς του καί τά ἕξι ἐγγόνια του γιά τά ὁποῖα ἦταν ὑπερήφανος.
Τούς ἐκφράζουμε τά εἰλικρινῆ μας συλλυπητήρια καί προσευχόμαστε ὁ Κύριος νά τούς χαρίζει
δύναμη καί παρηγορία.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, πλησιάζοντας στό τέλος τῆς ζωῆς του,
γράφει:
«Τόν ἀγῶνα τόν καλόν ἠγώνισμαι, τόν δρόμον τετέλεκα, τὴν
πίστιν τετήρηκα.»
Τά λόγια αὐτά ἀποτελοῦν καί τήν πιό ἁρμόζουσα μαρτυρία γιά τὴν πορεία τοῦ Ἰωάννου Σχώρη. Ἀγωνίσθηκε, κοπίασε, δίδαξε, ὑπηρέτησε καὶ ἄφησε πίσω του πλούσια παρακαταθήκη.
Δάσκαλε,
Σέ εὐχαριστοῦμε γιά ὅσα μᾶς προσέφερες. Γιά τή φωνή σου, τή διδασκαλία σου, τή φιλία σου, τό παράδειγμά σου καί τὴν ἀγάπη σου πρός τὴν Ἐκκλησία καί τὴν ψαλτική παράδοση.
Εἴθε ὁ Κύριος νά ἀναπαύσῃ τὴν ψυχή σου «ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα πᾶσα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός».
Αἰωνία σου ἡ μνήμη
Βόλος, 14η Αὐγούστου 2026
Εὐστάθιος Δημ. Γραμμένος